ภาพ...ผลงาน อ.จักรพันธุ์ โปษยกฤต

โอ้..ธิดามนตรีเจ้ามีศักดิ์
ย่อมตระหนักแก่ใจผู้ใฝ่หา
ที่ลอยดวงเด่นนั้น..คือจันทรา
พสุธาต่ำล่าง..จนห่างแล้ว

เพียงหนึ่งชายเชี่ยวกล้าทางอาวุธ
อาจเข้ายุทธศัตรูทั้งหมู่แถว
ใช่เชี่ยวกล้านารี..ชาญวี่แวว
จะรู้แนวสืบสมเข้ากลมเกลียว

ถวิลถึงก็วิตกสะทกสะท้อน
ทิฆัมพรก็แต่แลชะแง้เหลียว
หวังก็เหมือนฟากสวรรค์คืนจันทร์เรียว
ย่อมมืดเปลี่ยวเปล่าแสงจนแล้งร้าง

เมื่อโดยชาติต่างชั้นเกินฝันถึง
จะเหนี่ยวดึงเกรงต้องให้หมองหมาง
หากน้ำใจเอ่ออยู่ไม่รู้จาง
ฤๅจักพรางกลบเกลื่อนให้เคลื่อนคลาย

เสร็จงานบุญถึงตอนเจ้าย้อนกลับ
จะเลยลับรูปไปก็ใจหาย
ท่วมเอ่อล้วนอาลัย..นะใจชาย
ฤๅจักวายวางสวาดิ..จากนาฏน้อง

สุดสมเพชชายชาญทหารกล้า
มัวเหนียมหน้าอับจนไม่ขวนขวาย
เห็นมณีเรื่อรองน้ำผ่องพราย
กลับไม่หมายฉาบฉุดเข้ายุดยื้อ

อันดวงแก้วเนื้อวามงดงามแสน
จะมาแขวนให้เหนี่ยวเอาเจียวหรือ
ใครเล่าจักเกี่ยวดึงส่งถึงมือ
กระนั้นคือชื่อชั้น...เขาหยันเย้ย

ใครหนึ่งท่ามยศถาบรรดาศักดิ์
ถวิลนักก็แต่ทอดฤทัยถอน
หวังย่อมหวังสายตาเหลือบอาทร
รับรู้ร้อนรอยเลศในเจตนา

เหมือนสืบชาติปางหลังแต่ครั้งเก่า
พอเห็นเข้าเฝ้าคอยละห้อยหา
เสมอรูปพิมพ์ร่างท่านสร้างมา
ให้หลอนตาลอบเร้นไม่เว้นวาย

พี่เหมือนไม้ลอยแช่กระแสสินธ์
จะดับดิ้นก็ย่อมแต่กระแสสาย
ลำธารเล่ห์เสน่หาไหลท้าทาย
อาจดับหมายแห่งถวิลจนสิ้นลม

รอคอยความปรานีใครมีให้
ต่ออาลัยเป็นพลังพลอยสั่งสม
แนบช่วงกาลชุ่มชื่นมอบรื่นรมย์
ดั่งห้อมห่มกรุ่นมนต์สุคนธา

เหนี่ยวพุ่มพวงบุปผาบรรดาสี
แทนใจที่มุ่งมาดด้วยปรารถนา
วางกำลังสุจริตเป็นฤทธา
เพื่อคุณค่าเผยในน้ำใจเดียว

บำบวงทิพสังคีตให้กรีดกล่อม
ใจหนึ่งน้อมเผื่อแผ่ช่วยแลเหลียว
ค่ำคืนจักแขวนขวัญกับจันทร์เรียว
ทั้งลอบเหนี่ยวอีกขวัญผูกกันไป......